Değiştirmek istiyorsun bazı şeyleri ama; mutsuzluğundan bile emin değilsin aslında.

Kafan öyle karışık ki ani sinir krizlerin haricinde umursamıyorsun bu durumu.

Bir şey yok sanıyorsun.

Sadece sanıyor-muş-sun.

Saçma sapan yerlerde hüzünleniyorsun, olur olmadık zamanlarda mutsuz oluyorsun.

Sevdiğin şehirde, sevdiğin insanların yanında bile o anlık hüzne teslim oluyorsun.

Mesela bazen, durduk yere, sudan sebeplere ağlıyorsun.

(Geçenlerde yine yaptın bunu sen.)

Ellerin titriyor, gözlerin buğulanıyor, durduramıyorsun.

Sevdiğin o adamı en çok o zamanlarda istiyorsun yanında.

Hayır, sadece mutsuzluğunu paylaşasın diye değil.

Biraz olsun yükünü hafifletsin, “geçecek” desin ve her şey geçsin diye istiyorsun en çok.

Mutluluğu da istiyorsun o adamla, delicesine istiyorsun hem de.

Ama en çok onun kollarında ölümsüzleşmeyi bekliyorsun.

Bazen çok düşünüyorsun ama; değiştiremiyorsun.

Soruyorsun insanlara.

Sizin taşıyamadığınız yükleriniz olmuyor mu hiç?

Çok dağıtıyorsun konuyu sen.

Dönüp dolaşıp yine yüreğe geliyorsun.

Beklemeyi hâlâ beceremiyorsun.

Yine onun yüreğinin içine atmak istiyorsun kendini.

Yine, yeni, yeniden..